Wij wonen vlakbij een grote basisschool. En wij wonen tegenover een groot veld of een klein parkje, zo u wilt.
Op mooie dagen maakt een klas weleens gebruik van dat veld. Om georganiseerde activiteiten te doen, een gymles te geven of zoals nu met het mooie weer om met een paar groepen 7 of 8 even buiten te spelen.
En ineens stond ze daar. Een meisje met een roze shirtje aan, bruin haar in een staart, modieuze bril. Ze stond met haar rug naar het veld aan de rand daarvan. Met haar gezicht naar de straat, precies tegenover mijn raam. En ik zag haar staan en ik keek. Ze had verdriet. Ze wreef in haar oog. Ze zette haar bril af en wreef nog meer in haar oog.
Haar hele houding, het vervulde mij met een diep intens medelijden. Dat meisje van 11 of 12 jaar oud, op een zonnige dag, alleen aan het randje van het veld. De andere kinderen een stuk verder weg aan het spelen of in groepjes aan het kletsen.
Ik overwoog er heen te gaan. Gewoon, omdat je niet alleen hoort te zijn op zulke momenten in je leven. Maar ja, wat moet je dan zeggen? Wat zal ze denken? Waarschijnlijk voelt ze zich wel nog rotter dan daarvoor omdat ze dacht veilig te zijn met haar tranen aan de rand van het veld. Niet wetend dat haar tranen toch werden gezien.
Gelukkig kwam daar een plukje meisjes aan. Drie lieve vriendinnen. Ze gingen bij haar staan. Ze praatten, één huppelde nog na en wees naar de groep. En met zijn vieren liepen ze weer weg, terug naar hun klasgenoten.
Dat pubermeisje, haar tranen werden gezien. Door haar vriendinnen.
En de zon scheen.
